Peoria’da ARS (Agricultural Research Service) bilim adamları, soya yağı kaynaklı “hidrojel” olarak bilinen polimerler geliştirdi.

ARS kimyagerleri Sevim Erhan ve Zengshe Liu günümüzde kullanılan, aralarında poliakrilik asit ve poliakrilamitin de bulunduğu, sentetik polimerlere alternatif olarak soya yağı kaynaklı hidrojeller geliştirdi. Bu hidrojeller sentetik polimerlerin aksine çevreye zararlı değil ve toprakta ayrıştırılabiliyor.

Soya yağı bulunma kolaylığı, yenilenebilir ve kimyasal olarak çok yönlü olması nedeniyle kullanılması cazip bir hammaddedir. Sevim Erhan , Amerikalı çiftçilerin 2006 yılında 76 milyon hektarlık alana soya fasulyesi ektiğini ve bunun dünyadaki yağ tohumu üretimin %38ine karşılık geldiğini belirtiyor.

Erhan ve Liu, soya yağı kaynaklı hidrojel araştırmalarına 1999’da başladı. İki basamaklı bir proses kullanarak (polimerleşme ve hidroliz) yumuşak fakat dayanıklı, sıcalık ve pH değişimiyle genleşen/sıkışan hidrojel polimeri geliştirdiler.

Yapılan testlerde hidrojelin su emme gücünün petrol kaynaklı polimerlere göre düşük olduğu keşfedildi. Daha sonrasında bunun bir avantaj olduğu tespit edildi. Erhan ve Liu, hidrojellerden meme kanseri tedavisinde kullanılan “doxorubicin” ilacı için nanopartikül kapsüller yapmayı başardılar. İlaç salınımı deneylerinde; nanopartikül olarak gönderilen doxorubicin’in kanserli hücreleri, yağ-su çözeltisiyle birlikte gönderildiği halinden 8 kat fazla zehirlediği belirlendi.

Soya proteinleri alerjen olarak biliniyor. Fakat Erhan, soya yağının kimyasal yapısı iki basamaklı üretim prosesinde tamamen değiştiği için böyle bir sorunun ortaya çıkacağına ihtimal vermiyor.

Kaynak: http://www.ars.usda.gov/is/pr/2008/080502.htm